Ru heet “Ru” voor een reden. En Ru gaat mijn kat goed af… hoewel ik hem soms wel ‘Balleke’ noem, ook al heeft hij er geen meer. Namen moeten bij iemand passen. Je kan niet in het wildeweg een naam met de natte vinger kiezen voor iets wat je lang dierbaar kan zijn. Ge koopt toch geen 40 als ge weet dat een 38 uw schoenmaat is. Natuurlijk, mijn katje had ik al eens gezien voor ik hem een naam schonk. Met sommige dingen ligt dat net een tikkeltje anders. Ayru zijn naam lag nogal voor de hand aangezien hij alle eigenschappen bleek te vertonen van een van mijn personages -uit eigen fantasieland. Het is eigenlijk best wel grappig dat hij zijn naam(klank) herkent. Bij ‘Ru’ kijkt hij altijd, toch het is en blijft een kat en ik kan geen kattentaal noch kan hij Nederlands.
Waar wil ik met deze post naartoe? Deze ochtend kwam ik ergens de naam “Gustaaf” tegen en kon niet anders dan aan Linde denken. Zo zou ze haar kind noemen moest ze toch er ooit een hebben. Stel, we gaan allemaal nu naar het jaar 2017 of iets in de buurt. (Ik heb het hier over als als als!)
Tegen dan zou ik ondertussen al tien jaar met Jonas kunnen versleten hebben. En plots word ik dan gebeten door ik-wil-een-kindje-microbe… Hoe weet ge in godsnaam wat voor naam er bij uw kind past. Alsof weten wat het geslacht is zoveel uitmaakt! Er bestaan 100 000 namen, zeker met een beetje fantasie. Misschien is de naam die ik graag hoor helemaal niet geschikt voor de kleine spruit. Het is zo grof om het een paar dagen naamloos te laten om te zien wat het best zou passen! Wat zegt ge er dan zolang tegen? Wat schrijft ge dan op de geboortekaartjes?
Ik vind Chloë mooi en Lente (misschien Elle en Iyala- zelf verzonnen-). De enige twee zinnige namen die ik kan bedenken. Maar dat zijn beide zachte namen… Jonas hoort dan Zena (lees Ziena) graag -van de soap ja- maar ik dan weer niet. Lente is voor Jonas te vooruitstrevend. Dus dan blijven we bij Chloë, maar zou die naam dan wel passen bij het meisje.
De ramp wordt erger wanneer we aan jongens beginnen. Er is geen naam waar ik kan van zeggen dat ik die zou willen. En alles wat ik aanvaardbaar vind, vindt Jonas niet goed. En omgekeerd. Dat schept problemen natuurlijk. Engelse namen blijven mijn favoriet; zoals Ryan, Wolf, Matthew… Maar in het Nederlands? Ik kan moeilijk mijn mannelijke spruit Ru noemen! (How easy but weird).
-Mama, hoe kom ik aan mijn naam?
> Wel, mama had vroeger een kat en die heette Ru.
-Hebt ge mij een kattennaam gegeven? -paniek-
>Eh…Maar ik zag die kat graag?!
*Bedenk wat voor trauma dat kind tegen nu al heeft*
Wat ik niet zie zitten zijn namen zoals Mohammed of Rashida. That’s never ever gonna happen. Niet van mijn kant noch van Jonas uit zullen dat geen aanvaardbare namen worden. En dan nu, hoe zullen jullie kindere heten als het van u afhangt! En zeg niet, ik heb daar nog nooit aangedacht! Ik geloof u niet.
(Edit: Neen ik wil nu nog geen kindjes en ja ik weet dat ge denkt : ‘Waar is die over bezig.’)
***
Even iets anders, in de periode dat mijn pa weg is zijn volgende dingen kapot gegaan:
- de accu van de auto plat
- de koelkast
- de scharnieren van de koelkast
- de scharnieren van een andere kast
- de barbeque
- de vuilbak
- mijn lamp op mijn kamer
- een spot in de keuken
- een fietsband (vanvoor) plat
- diezelfde fietsband ontploft
- de fietsband (vanachter, oja! zelfde fiets)
- de WC die verstopt was
- de TV die kapot bleek tot dat ik keek en zag dat de verdeeldoos uit stond
- (edit, vergeten dus) ook de pomp is kapot
Mijn pa is twee maand weg, he! Twee maand en alles waar mijn ma (of broer) naar kijkt gaat defect. Het een na het ander. Als ik thuis kom van school hou ik mijn hart alvast voor wat er nu weer kapot zal zijn…
