Een domper op de vakantiekriebels

En daarmee bedoel ik wel de kriebels om op vakantie te gaan – niet het weer. Niet dat ik gedaan heb met werken en van de laatste dag goed weer geniet. Ik wil op reis, heel erg graag zelfs. Ik heb er de hele vakantie al zo naar uitgekeken (zelfs met irrationele vliegtuigangst) en nu valt alles in duigen.

Het zit namelijk zo in een. Beertje heeft zijn laatste herexamen de 26ste. Die dag vertrekken mijn ouders naar Bulgarije. Geen probleem op het eerste gezicht want ik was van plan om daarna op vakantie te vertrekken. Blijkt dat ik tot de vierde september in dit land moet blijven. Geen nood dacht ik, we kunnen daarna nog steeds op reis gaan. Toch als Artevelde niet voor de 22ste start. Dikke pech natuurlijk want Koalabeer moet hier de 10de en 11de aanwezig zijn én ook de 18de. Conclusie in september is er dus helemaal geen plaats voor een plezierreisje. En ik ben niet de persoon die evenveel geld wil verkwisten aan een drie-dagen-durende citytrip.

Dus wanneer kunnen wel nog? Als mijn ouders weg zijn maar ik mag mijn broer niet alleen laten van mijn ma en hij mag ook niet mee. Vooral dat laatste leek mij een goede oplossing (vond mijn broer ook) maar het mocht niet baten. I’m stuck. Bovendien ziet het er niet naar uit dat het hier binnenkort lekker warm gaat worden.

Wanneer had ik wel kunnen gaan? Na mijn laatste examen. Dat had helemaal geen probleem geweest. Ik had immers net als Beer 11 dagen om uit dit apenland weg te geraken. But we didn’t. Een fout die volgend jaar niet gemaakt zal worden.
Het enige lichtpuntje is dat ik natuurlijk wel veel geld gespaard heb. Want ik heb enkele dagen gewerkt (voor de grote vakantie) om extra geld bij te verdiennen. Dat betekent dus dat ik volgend jaar mij eens goed ga verwennen. Over winkelen moet ik niet klagen want ik heb; een nieuwe gsm, een witte broek, een korte broek, 5 t-shirts, 2 topjes, 2 paar nieuwe schoenen (binnenkort nog een paar), nieuwe handtas, een horloge, 2 nieuwe bikini’s, een supertoffe gilet (die Do ook heeft), nieuwe oorringen van de Avalon, nieuwe zonnebril en nog dingen ik ongetwijfeld vergeet.

Terwijl wij hier morgen terug van de regen kunnen genieten, zitten Jonas zijn papa, broer, tante, nonkel en neef lekker te genieten van het zonnetje waar wij vorig jaar geweest zijn. Maar dan wel in het hoofdhotel waar Stef ook gezeten heeft – de naam ontglipt me. Wij zaten in het nieuwe dochterhotel een boogscheut verder. Enfin ik wou dat ik mee was.

Deze avond komen onze Duitse vrienden. Nu ga ik zonnen met nog steeds mijn boek “Vuurzee”. De hond was toch niet dood zoals ik verwachtte.

Vergeet de 23 niet vrij te houden. Ik moet er dringend eens werk van maken.