(l)- Pt XXII

Moest je alles kunnen voorspellen dan zouden waarschijnlijk weinig mensen tijd steken in een relatie. Zo zeggen mijn ouders ook vaak: “Moesten we opnieuw kunnen beginnen, he… Dan was dat zeker zonder kindjes.”
And who can blame them, dat denken alle ouders wel eens. Dat zal ik later misschien ook denken. En als we daar niet aan denken dan zal het zeker iets anders zijn dat we willen veranderen in ons verleden.

Soms stel ik mij de vraag waar ik ga eindigen met Jonas. Is dat volgende maand? Volgend jaar? Binnen tien jaar? Of worden we samen oud en grijs? Of gaat er iemand vroeg of laat dood aan een aandoening? Blijft de ander alleen over… Het leven zit vol verrassingen en ze zijn niet allemaal even aangenaam.

Ik denk dat we nu als koppel iets gaan meemaken dat we waarschijnlijk nooit gaan vergeten -neen, Jonas wordt geen papa. Misschien dat we later ook iets soortegelijks meemaken, je weet het gewoon niet. Wat maar best is, want als je alles al weet waarom zou je dan nog leven. Het gaat om ontdekken en het onverwachte meemaken -hoe pijnlijk of leuk dat wel mag zijn.

Tot hier toe zijn we nog steeds gelukkig samen. Binnen twee maand zitten we aan ons twee jaar. Het is grappig als ik zo terug denk aan het begin. Toen voelde ik al kriebels als ik Jonas nog maar hoorde. Elkaar maar bestoken met emails en sms’en… En Jonas die dan uiteindelijk -what were you expecting- de eerste verschillende stappen zetten (met mijlslaarzen).

Eentje uit de oude doos… Van aan zee. Ondertussen is dat meer dan een jaar geleden. Die vinger is ongetwijfeld naar onze Stef omdat ze “Romanttiiiisscch” zal gezegd hebben. Zij is trouwens ook de fotografe.