You may call me Miss.

De eerste twee lessen zitten er al op. Ongelofelijk.

Engels
Plots hoor ik achter mij, mijn naam waaien en … daar staat mijn stagebegeleider. Klaar om mijn eerste les al te oordelen. De zenuwen waren bedwingbaar, de leerlingen waren aangenaam en de leerkracht zelf was aangenaam verrast aangezien ze aan mijn begeleider meerdere malen vroeg: “Is dit echt haar eerste les?”
Dus over die les ben ik helemaal te vreden en morgen geef ik ze opnieuw. Na de les kregen er wel 6 strafstudie omdat ze hun boek niet meehadden… Streng!
Mijn vakleerkracht is echt een schat! Hopelijk stel ik ze niet teleur… (nog 2 lessen te gaan)

Informatica
Laten we zeggen dat dit andere koek was. Ik ben er helemaal niet tevreden mee. Het ergste van al is dat het niet aan mij ligt maar aan de leerlingen. Ze zijn niet gewoon van stil te zitten achter een computer en te zwijgen dus je kan al raden…
Ik heb ze wel redelijk stil gekregen en rondlopen hebben ze ook niet gedaan maar niet opletten was hun stokpaardje. Ik zat bij de oefeningen en sommige moesten nog beginnen de theorie door te nemen. Ik werd er gek van. Vooral dan omdat ze eigenlijk niet luisterden.
De vakleerkracht vond het wel goed, niet schitterend maar zeker goed. Nuja… I don’t. (Nog twee lessen te gaan & ready for improvement… ook al wil ik niet de kleine boze stagiair zijn).

Vannacht
De engste droom van dit jaar tot nu toe! Het is natuurlijk de enige uit de hele serie van deze nacht die ik mij herinner. Ik had het al moeten voelen aankomen want ik had het te warm en te warm hebben manifesteerd zich altijd in nachtmerries.
Wie was er allemaan? Beer, ik, Eline, Birth-day-boy-Karel, Charlotte en nog een paar onverlaten. Blijkbaar waren we op weg naar school die ergens in Gent lag. We zijn met een of ander voertuig dat op batterijen werkte door De Pinte gereden en daar dan tot het besef gekomen dat er daar een station is.
Een lotje gekocht (van een snoeptombola voor 26 cent ???) – Don’t ask – Op de trein gekropen ( eerste wagon) . Nu de rails waarop de trein stond kwamen net tot aan het water – vraag mij ook niet wat dat meer daar deed- De trein vertrekt (in de verkeerde richtig) maar er staat een zware Jeep op de rails. De trein botst ertegen en dan kromt blijkbaar een van de steunpilaren onder het water waardoor -ramp!- de wagon buigt en valt van de rails. Onze wagon is in no time helemaal onder het water en wij … raken er niet meer uit.

Op dat moment ben ik met een kleine kreet wakker geworden. Het was net 6 na 6, een uur voor ik echt hoorde op te staan. Het is verbazingwekkend hoe alles zo echt kan aanvullen, hoe je het metaal hoort buigen, hoe je het water rond de wagon hoort en hoe je de druk van het water op je voelt. Eng maar best cool.