(l) – pt XV

Gewoontes vergeten is een van mijn sterkste  eigenschappen. Vandaar dat deze twee (l) ’s in elkaar geflanst worden om de telling terug juist te krijgen.
(Edit: Nu ik even in de archieven van mijn blog kijk, merkte ik op dat ik twee keer een 13de episode had. Haha! Dan klopt de telling toch! Want ondertussen zijn wij aan onze 15de maand bezig. Onvoorstelbaar hoe we het uithouden. Toch moet ik meer werk maken van de opvolging. Ik zal later dankbaar zijn dat ik dit nog eens kan lezen en zal kunnen denken. “Rebecca veel wist ge toch ook niet van het leven” of “Rebecca ik wou dat ik de tijd kon terug draaien zodat ik nu niet met twee miniversies van ons zit”)

Het leukste aan het hele relatiegedoe is dat ik vaak hoor wat voor mooi koppel we zijn. Of hoe goed we bij elkaar passen.
En zo dingen wil ik ook horen. Ik mag er niet aan denken dat er iemand naar mij toekomt en begint te zagen over het feit dat Jonas niets voor mij is. God knows what’ ll do.
Natuurlijk hebben wij ook onze mindere dagen. De dagen waarin we prikkelbaar zijn, niet voor rede vatbaar en meestal al geïrriteerd op voorhand. Het zou maar saai zijn zonder….Ik geloof niet in een relatie waar je nooit eens iets misdoet of miszegt. Het zijn geen discussie die leiden tot het feit dat ik hem of hij mij niet meer wil zien. Of zo erg dat het uit zou kunnen zijn. Zo erg moet je het je nu niet gaan voorstellen. Maar gewoon, discussies. En die moeten er zijn, ik wil geen sloef die constant “ja” knikt. Wat hebt ge daar in godsnaam aan. Dan kunt ge evengoed samen zijn met een plant. Da’s even spannend.
Eigenlijk ben ik zeer gelukkig met mijn Beertje (ook al vloek ik eens, hij doet wrs ook wel) en ik ben heel blij dat ik iemand heb die daar altijd voor mij is, die mij begrijpt en steunt. Wat zou ik zonder u moeten doen he Beer. Ik zou misschien zelf nog geen automerken kunnen onderscheiden Zijt ge niet fier dat ik gisteren zag dat het een oud VW busje was.
Er zijn ook van die nachten dat ge niet kunt slapen omdat iemand constant ligt te krabben, of te draaien of mij stampt of mijn deken afpakt of met zijn rug op mijn gezicht komt liggen of met zijn arm op mijn haar… Dat zijn zo nachten die ik liever mis. Maar ik kan u verzekeren dat er niets leuker is dan ’s ochtends wakker worden in de armen van Koala… (zucht)

Gisteren hebben we dus even naar de “horror” gekeken op kanaal 2 “The Texas….”. *yawn* Doodsaai gewoon. In het begin dacht ik, dit zal iets a la “The Hills have Eyes” zijn. Dat was het dan ook maar een afgekookte versie. Dan hebben we maar naar “The L word” gekeken voor een tijdje omdat Beer dat wou. Toen ik zei dat het gewoon “Sex and the City” was maar dan met enkel vrouwen, zei Beer dat dat niet zo is. Natuurlijk Koala, natuurlijk.